“Gemeenteraad Rijssen-Holten wil beter toezicht op zorg”

Gemeenten zijn sinds 1 januari 2015 verantwoordelijk voor tal van zorgtaken en jeugdhulp. Ze focussen daarbij vooral op de kosten en efficiënte inkoop. Maar hoe zit het eigenlijk met de kwaliteit van de geleverde zorg? Dat vraagt het CDA in Rijssen-Holten zich af. CDA-raadslid Erik Wessels: „Helaas is er door de veertien Twentse gemeenten onvoldoende geborgd dat er kwaliteitstoezicht plaatsvindt op de geleverde zorg. Met andere woorden: het is niet inzichtelijk of de zorgverleners de zorg op een juiste manier verlenen.”

 

Niets geregeld

Volgens Wessels houden andere gemeenten dit toezicht via eigen ambtenaren of de GGD, maar hebben de Twentse gemeenten nog helemaal niets geregeld. „Binnen de de Wet Maatschappelijke Ondersteuning en Jeugdzorg wordt zorg en ondersteuning verleend aan mensen in kwetsbare posities, met een handicap, psychische klachten of een onveilige thuissituatie. Onze inwoners moeten er op kunnen vertrouwen dat de geleverde zorg kwalitatief goed is. Gemeenten zijn hier verantwoordelijk voor.” Het CDA dient hiervoor een motie in bij de raad.

Volgens wethouder Ben Beens wordt er wel degelijk al steeksproefgewijs getoetst. „Maar dat gebeurt nu nog passief. We zijn in gesprek met de andere Twentse gemeenten om het toezicht op de kwaliteit van de zorg beter te regelen. Het voorstel daarvoor staat al op papier. We nemen daar in 2017 een besluit over.”

Overbodig

Beens vindt de motie daarom overbodig. Toch steunt de gemeenteraad, zo blijkt, unaniem de oproep van het CDA om een betere kwaliteitscontrole te organiseren. Bij voorkeur in Twents verband, maar als dat niet lukt moet Rijssen-Holten dat maar alleen doen.

Bron: http://www.tubantia.nl/regio/reggestreek/rijssen-holten/gemeenteraad-rijssen-holten-wil-beter-toezicht-op-zorg-1.6793311 

Blog: Trumpisme en rentmeesterschap

De kloof tussen ‘de’ politiek en burgers lijkt groter dan ooit. ‘Trumpisme’ (de opstand tegen serieuze politiek, aldus NRC Next) is een term die afgelopen week weer voorbij kwam, mede vanwege rellen rond de bijeenkomsten van de Republikeins kandidaat.

Het lijkt er dan bij Trump ook op dat hij, zonder zelf een helder plan te presenteren, volksstammen aanspreekt. Politiek wetenschappers in Amerika onderzochten de aantrekkingskracht van deze ‘far-right, orange-toned populist with no real political experience, who espouses extreme and often bizarre views’ en concludeerden dat met name ‘authoritarians’ zich aangetrokken voelden tot Trumps’ leiderschap. (Vox)

‘Authoritarians’ hechten veel waarde aan sociale orde en aan hiërarchie omdat dat een gevoel van orde brengt in een chaotische wereld. Zaken die de bestaande orde uitdagen, zoals culturele diversiteit, instroom van nieuwkomers en een afbraak van de bestaande orde, worden persoonlijk als een bedreiging ervaren omdat ze de bestaande status quo (veiligheid, orde, rust) bedreigen. (Vox)

Het aanspreken van deze achterban door Trump gebeurt vervolgens middels een ‘retoriek van razernij’,  zo analyseerde @LarsDuursma van Debatrix. Het woedend maken van een achterban (1) door mensen te laten zien wat ze zijn kwijtgeraakt, (2) door dit als een verlies te presenteren en (3) door een duidelijke tegenstander aan te wijzen die dit verlies heeft veroorzaakt.

Trump wordt gezien als de man die de orde kan herstellen. Hij wordt gezien als de self made man die ‘can make America great again’. Zijn rallies zijn dan ook goedbezocht, maar niet langer alleen door zijn achterban. Afgelopen week werd een rally in Chicago afgeblazen vanwege mogelijke ongeregeldheden tussen voor- en tegenstanders van Trump, terwijl eerder deze week een aanhanger van Trump een tegendemonstrant een elleboog in het gezicht gaf en daarbij had geroepen dat “we hem een volgende keer misschien maar dood moeten maken” (Volkskrant)

Zijn dat dan de maatschappelijke kosten van democratie? Kosten om de kloof tussen kiezer en gekozene te overbruggen? Ik wil dat niet accepteren. Zo’n democratie is niet mijn democratie.

Zo’n democratie is niet mijn democratie

 

Het ongenoegen dat Trump bijeenbrengt kan hem een kandidatuur als Republikeins kandidaat opleveren, maar dan.. De beloftes die hij deed (waaronder een muur bouwen op de grens met Mexico en die laten betalen door de Mexicanen en het verbannen van moslims uit de Verenigde Staten) kanaliseren nu een groep aanhangers, maar daarmee is de kloof niet gedicht. (Washington Post)

Of Trump wordt geen president en krijgt geen kans deze acties te ondernemen, of Trump wordt president en hij krijgt deze zaken niet voor elkaar, kortom het ongenoegen blijft als blijkt dat zelfs een leider als Trump niet in staat is deze problemen op te lossen. De klooft zal alleen verder groeien. En dan? Een zoektocht naar een nog sterkere leider? Zeker is dat ‘the authoritarians will still be there.’ aldus Vox. Een in Amerika groeiende groep kiezers zal blijven roepen om sterke leiders die de oude orde kunnen herstellen.

Het ongenoegen blijft als blijkt dat zelfs een leider als Trump niet in staat is deze problemen op te lossen

 

Dit is niet alleen een Amerikaans probleem. De brug naar Europa is snel gelegd. Ook hier gedijen populistische partijen goed. De Gouden Dageraad in Griekenland, Front National in Frankrijk, UKIP in Engeland, Vlaams Belang in België en ook in Nederland hoeven we niet ver van huis..

Maar hoe verder? Is democratie dan wel een antwoord op dit ongenoegen? John Keane zegt van wel. Zijn antwoord: monitordemocratie. Het begint met professionele waakhonden en actief burgerschap. (de Correspondent)

De rol van professionele waakhonden is weggelegd voor media en andere partijen. Zij moeten populisten intensiever en consequenter tegenspreken, commentaar leveren en, waar nodig, de hypocrisie blootleggen. De grote tekortkomingen van populisme moeten worden gedemonstreerd, aldus Keane in de Correspondent.

Daarnaast ligt de bal ook juist bij de burger. Controleer wat er gebeurt, volg wat politici zeggen, agendeer het als zaken niet gaan volgens de spelregels. Wees betrokken en durf ook zaken aan de kaak te stellen.

Zijn we er daarmee? Is dit een kant en klare oplossing? Zeker niet. We moeten als maatschappij blijven zoeken naar nieuwe vormen, nieuwe manieren om de democratie weerbaar te maken en weerbaar te houden. Het proberen waard? Zeker wel! Ook dat is rentmeesterschap. Democratisch rentmeesterschap.

 

Blog: Aantjes’ bergrede

Afgelopen week overleed Willem Aantjes. Een politicus die in de jaren ’70 actief was als fractievoorzitter van de ARP. Tevens was hij betrokken bij de totstandkoming van het CDA in 1980, waarmee de ARP, CHU en de KVP ophielden te bestaan.

Wat ik afgelopen week hoorde was dat hij in 1975 een toespraak hield die later bekend zou komen te staan als ‘de bergrede van Aantjes’. Een toespraak waarin hij de noodzaak voor christelijke politiek onderschrijft en ook aangeeft hoe hij dat concreet voor zich ziet:

“Een politiek, die spreekt voor wie geen stem hebben; die handelt voor wie geen handen hebben; die een weg baant voor wie geen voeten hebben; die helpt wie geen helper hebben”.

Een opdracht die, ook vandaag nog, actueel is. Hoewel de ‘christelijke’ partijen een afnemend aantal stemmen krijgen, blijft de opdracht nog steeds actueel. Denk aan de decentralisaties, denk aan de opvang van vluchtelingen, denk aan hongersnoden elders ter wereld.

Gevonden via het forum van fok.nl en een ander blog , maar naar verluidt een integrale weergave van de speech van Aantjes van 23-8-1975:

Waarom zijn wij hier en waarom sta en spreek ik hier? Daar is maar één reden voor: als een getuigenis dat wij bij elkaar behoren en ook bij elkaar willen behoren.

Niet om de ogen te sluiten voor de werkelijkheid, maar om blijk te geven van onze wil om ondanks die werkelijkheid tot elkaar te komen en bij elkaar te blijven. Het CDA wil een appèl zijn op ons volk. Vandaag op onze struikelende weg van wenselijkheid naar werkelijkheid is het allereerst een appèl op elkaar en op onszelf.

Ik hoop dat we het vandaag niet zoeken in subtiele formuleringen en interpretaties, maar zullen discussiëren over de achterliggende zaken zelf. Het gaat er niet om dat wij weleens zullen uitmaken wie er christen is en wie niet. Dat is en blijft voor ieders eigen verantwoordelijkheid en geweten. Het zijn karikaturen die de discussie bederven. Waar het om gaat, is dat het aanvaarden van het evangelie als richtsnoer geen vrijblijvende zaak kan en mag zijn. Daar is het evangelie te kostbaar en unie voor. Zwaarder referentiekader dan het evangelie is er niet. De vraag is niet, hoe goed christen iemand is, maar hoe serieus hij het principiële uitgangspunt van de door hem vertegenwoordigde politieke richting neemt voor zijn politieke activiteiten; in hoeverre het beginsel niet alleen op papier geldt, maar ook in het praktisch beleid als maatstaf en zelfs als voornaamste en laatste maatstaf zal functioneren, en waar je in die zin ook elkaar op tot de orde mag roepen. Niet als een last, maar als een bevrijding. Niet omdat je je aan het evangelie moet houden, maar omdat je ook (en zelfs) in de politiek mag wandelen aan de hand van Gods geboden en geloften.

Het evangelie geeft geen rechtstreekse richtlijnen voor het politieke handelen, maar het geeft wel richtlijnen voor het rechtstreekse politieke handelen, en soms wel degelijk heel concreet. Leest u er Mattheüs 25 maar eens op na: hongerigen voeden, dorstigen te drinken geven, vreemdelingen huisvesten, naakten kleden, zieken en gevangenen bezoeken.
Maar dan moeten wij dan wel nú vandaag toepassen. Intussen zijn wij 2000 jaar verder, en kijk eens om u heen!

De hongerigen worden niet gevoed; zij sterven als ratten langs de wegen van hun uitgedroogde landen. En als wij 1 procent van ons nationaal inkomen voor ontwikkelingssamenwerking uitgeven, hebben wij meer zorgen over de vraag of die ene procent wel goed wordt besteed, dan over de vraag of die 99 procent die wij voor onszelf reserveren wel goed wordt besteed.

De dorstigen worden niet gelaafd. Zij worden aan hun lot overgelaten. En als wij ons aan ons televisietoestel volzuigen met het vergif van de consumptiereclame, dan zit ons de verhoging van de alcoholaccijns meer dwars dan de ellende van de dorstigen in de wereld.

En de vreemdelingen worden niet gehuisvest. Zij worden gediscrimineerd en uitgewezen. En wij laten ze uitwijzen, tenzij we ze nodig hebben om het werk te doen waaraan geen Nederlander ondanks honderdduizenden werklozen zijn handen vuil wenst te maken.

De naakten worden niet gekleed. Zij worden uitgestoten.
En de gevangenen wórden niet bezocht. Zij worden gemarteld. En wij vinden dat wij al heel wat doen – ik spreek over mezelf – als wij een kaart van Amnesty International als kerstgroet rondzenden in plaats van een zoete afbeelding van de herdertjes in Efratha’s velden.

Geen plaats voor christelijke politiek?
De wereld hunkert naar christelijke politiek!

Een politiek, die spreekt voor wie geen stem hebben; die handelt voor wie geen handen hebben; die een weg baant voor wie geen voeten hebben; die helpt wie geen helper hebben.
Kunnen wij dan wel iets doen? Staan wij dan niet machteloos tegenover al deze geweldige noden? Ik weet dat het vooral in het gezelschap van vele antirevolutionairen en christelijk-historischen niet zonder risico’s is de naam van Dorothee Sölle te noemen. Maar waarom zouden wij haar alleen onder het theologische ontleedmes leggen, en niet ook horen de klacht en aanklacht van een mens die niet los kan komen van Christus, maar steeds weer vastloopt op de christenen? In haar gedicht over het overwinnen van de machteloosheid springen als een bevrijding plotseling de woorden naar voren:

Bij ons heeft al eens iemand brood verdeeld

dat genoeg was
voor allen
Bij ons is al eens
iemand opgestaan
uit de doden

Zo uniek, zo exclusief is het evangelie. En zó is het een richtsnoer voor het politieke handelen. Als dat niet herkenbaar is in een christen-democratische politiek, verdient het die naam niet.

Christelijke politiek wordt gekenmerkt door verantwoordelijkheid, dat wil zeggen dat je er weet van hebt verantwoording te moeten afleggen, antwoord te moeten geven. De eerste vraag, die aan een mens gesteld werd, luidde: “Adam, waar ben je?” Dat is de vraag die ons gehele leven begeleidt, ook in de politiek, bij iedere beslissing telkens weer: mens, waar ben je? Waar sta je in de problemen van de wereld? Aan welke kant sta je?

Die eerste vraag zal ook de laatste vraag zijn die ons zal worden gesteld en hij zal niet luiden: “Hoe goed heb je verdiend?” – dat is de vraag die ons hier in de politiek te veel bezighoudt – maar: “Hoe goed heb je gediend?” Het antwoord op de vraag die dan gesteld wordt, wordt hier gegeven.

Vanuit dat besef politiek te handelen, daarin wordt christelijke politiek herkenbaar. Daarin nemen wij elkaar niet de maat. Daar lichten wij elkaar niet op door. Daar spreken wij elkaar wel op aan. Daar roepen wij elkaar wel mee tot de orde. Daar binden wij elkaar wel aan – en dat moet dan helaas wel formeel worden vastgelegd.

Dat is ons richtsnoer. En wie het voorrecht te beurt valt – want dat is het – als vertegenwoordiger van deze richting op verantwoordelijke posten tot politiek handelen te worden geroepen, wordt voor dat politieke handelen geacht daarmee in te stemmen. Het Christen-Democratisch Appèl zal zó zijn, wil het werkelijk christen-democratisch zijn.

Geen plaats voor christelijke politiek?
De wereld hunkert naar christelijke politiek!

Blog: Democratie vereist debat op basis van informatie

Democratie vereist een debat op basis van informatie.

Afgelopen week kwam ik via ‘de Correspondent’ een artikel tegen waarin een Britse groep op opendemocracy.net ideeën ontwikkelt om de democratie te verbeteren.

Een kritiek op de Britse democratie luidt dat het nieuws meer en meer wordt bepaald door persberichten die vanuit organisaties worden verstuurd en klakkeloos door media worden overgenomen. Veel mensen lezen geen krant meer, maar lezen nieuws via (gekleurde) nieuwsberichten op Facebook.

Demos – kratein ‘het volk regeert’. Onze democratie is gebaat bij goed geïnformeerde burgers. Mensen moeten weten wat er speelt, zodat ze, bijvoorbeeld na een debat, kunnen bepalen wat hun visie is op maatschappelijke problemen.

De vraag is of dit probleem ook in Rijssen-Holten speelt. Ik denk dat ook in onze gemeente veel inwoners niet weten waarmee de gemeenteraad zich bezig houdt.

Daarom ook dit blog. Om te informeren waarmee de gemeenteraad zich bezig houdt. Om er aan bij te dragen dat inwoners van Rijssen-Holten weten wat er speelt in onze gemeente. Om er aan bij te dragen dat de democratie weerbaar blijft. Om er aan bij te dragen dat niet de onderbuik, maar het verstand regeert.

Gekleurd? Wellicht. Een neutrale blik op de politiek in Rijssen-Holten? Waarschijnlijk niet. Wat dan wel? In elk geval een poging om te laten zien wat er in onze lokale democratie speelt. Ook dat is in mijn ogen de verantwoordelijkheid van een raadslid. Wordt vervolgd..

Gepubliceerd: 25 augustus 2015